Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως θεμέλιο της Δημοκρατίας

του Γιάννη Δραπανιώτη
 Η Αυτοδιοίκηση και κυρίως ο Α’ βαθμός της είναι η πιο άμεση με το λαό μορφή διοίκησης. Σύμφωνα με το Σύνταγμα και με τους νόμους του κράτους είναι κομμάτι της Δημόσιας Διοίκησης που υπόκειται σε συγκεκριμένους νόμους, κανόνες και διαδικασίες οι οποίες θα πρέπει να τηρούνται χωρίς καμία παρέκκλιση, αν θέλουμε να λέμε ότι, ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία.

Θεμέλιο της Αυτοδιοίκησης, όπως και της Κεντρικής εξουσίας είναι η λαϊκή κυριαρχία. Κυρίαρχος, αφεντικό για να το πούμε πιο απλά είναι ο λαός, οι δημότες εν προκειμένω αφού μιλάμε για Δήμο και οι αιρετοί, οποιασδήποτε βαθμίδας είναι όργανα στην υπηρεσία του κυρίαρχου λαού. Αυτό είναι το πνεύμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που υπάρχει σε όλο το σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο.
Μέσα σε αυτό το πνεύμα, ο νομοθέτης, κυρίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση επέβαλε τον απολογισμό πεπραγμένων της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής κάθε έτος. Η Δημοτική Αρχή, το όργανο δηλαδή, θα πρέπει να λογοδοτεί στον αφεντικό, στο κυρίαρχο λαό και μάλιστα αυτό σε ειδική δημόσια συνεδρίαση, ώστε κάθε πολίτης να μπορεί να καταθέσει την άποψη του, τις προτάσεις του, τις επισημάνσεις του και να γνωρίζει επ’ ακριβώς τι συμβαίνει στο Δήμο του. Η διαδικασία αυτή καθορίζεται επακριβώς μέσω του άρθρου 217 του Νόμου 3463/2006 (Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων) το οποίο αναφέρει τα εξής:

Απολογισμός πεπραγμένων Δημοτικής Αρχής

   1. Κάθε χρόνο γίνεται ο απολογισμός πεπραγμένων της δημοτικής αρχής, σε ειδική δημόσια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση, τη διοίκηση του Δήμου και την εφαρμογή του προγράμματος δημοτικής δράσης.

  2. Η ειδική δημόσια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου γίνεται μέχρι το τέλος Ιουνίου και ανακοινώνεται πριν από δεκαπέντε (15), τουλάχιστον, ημέρες με κάθε πρόσφορο μέσο. Σε αυτή καλούνται οι κάτοικοι, καθώς και οι συνδικαλιστικοί, επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς του Δήμου. Σε Δήμους άνω των 50.000 κατοίκων και σε Δήμους πρωτευουσών νομών η ειδική δημόσια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου πραγματοποιείται μέχρι την 31η Ιανουαρίου του επόμενου έτους και καλούνται, μόνον, οι θεσμοθετημένοι συλλογικοί φορείς της πόλεως, όπως, επιστημονικοί, εμπορικοί, συνδικαλιστικοί και κοινωνικοί, για την ευρύτερη, δυνατή, εκπροσώπηση των κατοίκων.

  3. Το δημοτικό συμβούλιο επιλέγει τον προσφορότερο χώρο για τη διεξαγωγή της ανωτέρω συνεδρίασης.

 4. Κατά την ειδική δημόσια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου τοποθετούνται όλες οι δημοτικές παρατάξεις και μπορούν να πάρουν το λόγο τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου και τα μέλη των συμβουλίων των δημοτικών και τοπικών διαμερισμάτων.

 5. Κάθε φορέας, δημότης, κάτοικος ή φορολογούμενος από το Δήμο έχει δικαίωμα να διατυπώσει παρατηρήσεις σχετικές με τον απολογισμό στη συνεδρίαση αυτή.

 6. Σε περίπτωση που το χρονικό διάστημα που προβλέπει το παρόν άρθρο παρέλθει χωρίς να κινηθούν οι διαδικασίες για την πραγματοποίηση της ειδικής δημόσιας συνεδρίασης απολογισμού, μπορούν οι δημοτικές παρατάξεις ή οι δημοτικοί σύμβουλοι να προκαλέσουν τη συνεδρίαση αυτή σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 95.

Αυτή και μόνο αυτή τη διαδικασία καθορίζει ο νομοθέτης, διότι είναι η πλέον δημοκρατική. Δεν είμαι νομικός για να γνωρίζω, αν η μη τήρηση των ανωτέρω συνιστά σοβαρή παράβαση καθήκοντος. Στο ηθικό κομμάτι πάντως θεωρώ πως η μη τήρησή της συνιστά παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Μια άλλη θεμελιώδης δημοκρατική αρχή που κατοχυρώνουν οι νόμοι που διέπουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι η κατά συνείδηση ψήφος των Δημοτικών Συμβούλων. Συγκεκριμένα στο άρθρο 68 (Υποχρεώσεις Δημοτικών Συμβούλων) παράγραφος 2,  του 3852/2010 (Καλλικράτη) αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά ότι. «Ο δημοτικός σύμβουλος εκφράζει τη γνώμη του και ψηφίζει κατά συνείδηση, αποβλέποντας πάντοτε στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος του συνόλου των δημοτών».
Άρα λοιπόν ο κάθε Δημοτικός Σύμβουλος έχει την ιερή και απαράβατη υποχρέωση, αν θεωρεί με βάση την συνείδηση του και μόνο, ότι κάτι συμφέρει τους δημότες και δημιουργεί προστιθέμενη αξία στον τόπο του να το ψηφίσει, ενώ αν συμβαίνει το αντίθετο να το καταψηφίσει. Φυσικά όμως, αφού πρώτα έχει μελετήσει ενδελεχώς κάθε πρόταση που έρχεται προς ψήφιση προς το Δημοτικό Συμβούλιο. Η άγνοια είναι αδικαιολόγητη και πάντα επιζήμια.

Τέλος σύμφωνα με τον «Καποδιστριακό» αλλά και τον τωρινό «Καλλικρατικό» νόμο δίνεται στις Δημοτικές Αρχές μια ευρεία πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ως εκ’ τούτου, όπως λέει ο κι’ ο λαός «έχουν το μαχαίρι, έχουν και το καρβέλι» άρα μπορούν να περάσουν, ότι θέλουν, άσχετα με το ποια θα είναι η γνώμη της μειοψηφίας. Τώρα αν δεν μπορούν έχοντας την πλειοψηφία να το πράξουν, αυτό συνιστά μέγα δείγμα πολιτικής αδυναμίας της Δημοτικής Αρχής να κρατήσει συμπαγή και αρραγή το συνδυασμό της και έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού. Ενός προσανατολισμού που θα έπρεπε να έχει προέλθει μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και διαβουλεύσεις ενός συνδυασμού (με απλά λόγια ο συνδυασμός δεν λειτουργεί σαν συνδυασμός εφόσον δεν υπάρχει πολιτικός προσανατολισμός).


Με βάση όλα τα παραπάνω, μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που λειτουργεί σωστά και μέσα στα πλαίσια που θεσπίζουν οι νόμοι και το Σύνταγμα είναι θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας. Οποιαδήποτε παρέκκλιση απ’ αυτά είναι επιζήμια για το δημόσιο συμφέρον κι’ αποτελεί εκτροπή πραξικοπηματικού τύπου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...